Ελαττωματικοί παλμοί

Θα ήθελα να ρίξω στη μούρη σας έναν σκασμό να σας φιμώσω την ανοησία.

Να σας σκίσω το δήθεν και να ανοίξω με φόρα την πόρτα που κρύβεστε πίσω της.

Να πέσετε με τα μούτρα στο έδαφος βγάζοντας αίματα από παντού.

Και μετά να σας βάλω να τα γλύφετε και να σας πατώ στο σβέρκο.

Ηλίθια ανθρωποειδή που μου το παίζετε και ειδήμονες.

Τουλάχιστον πάρτε τα πόδια σας απ’ το χαλί μου.

Λερώνουν τη σκιά που ξεχειλίζει απ’ τον ορίζοντά του πρέπει μου.

Αυνανιστείτε κάπου μακρύτερα από το δέντρο της βροντής μου.

Και σκουπίστε τα περιττώματά σας από τα κουτάκια που αφήνετε με ονόματα αποτυπωμένης επιθυμίας.

Διάολε! Ζήστε και παρατήστε με.

Κι αν σας πέφτει βαρύ να ανακαλύψετε πως δεν έχετε αιτία, τότε αυτοκτονήστε.

Ο τόπος χρειάζεται ανακύκλωση ελαττωματικών παλμών.

.

Κάτι αναλαμπές...

Μέσα στα σκοτεινά μονοπάτια μου...

...ανακαλύπτω...

...πως θα ήθελα να μπορούσα να (σε;) ερωτευθώ ξανά...

.

Αδυναμίες (;)

Στα χέρια μου έρωτας μικρός…

…ξεστρατισμένος στα λασπόνερα…

Ίσα που ακουγόταν η ανάσα του εκεί στ’ απόμερα…

Στο στήθος του μια σφηνωμένη αστραπή…

…στα μάτια του καημός με ασήμι…

Έμοιαζαν οι νότες του λυγμός από αγρίμι…

Χάδι απαλό του έδινα ώσπου να ξεψυχήσει…

...κι ανίκανη στεκόμουν να κάνω κάτι άλλο...

...Την αστραπή που έκαιγε στα παγωμένα σωθικά...

... ούτε που διανοήθηκα να πάω να τη βγάλω…

.

ΧΑΪΚΟΥ

.

Χαμένα...

Θέλω να δώσω ένα φιλί σε κείνο το αχτένιστο χθες

να φέρω πίσω την ντροπή που έχασα…

Δαντέλα να της βάλω στα μαλλιά

στα χείλη βύσσινο γλυκό του κουταλιού...

…και να γδυθώ μπροστά της…

Να με βάψει, θα της πω, μ’ εκείνο το κόκκινο στα μάγουλα

που μου είχε ανθίσει όταν με φίλησε ο πρώτος κεραυνός...

τώρα πια…

…όλοι ίδιοι μου φαντάζουν…

.

΄Αψυχες ορμές!

Με έχετε καλύψει με λωρίδες απ’ το παραπέτασμά σας

και σκαλίζετε στις κοπριές για μοσχολούλουδα.

Χαμένα κορμιά χωρίς γέννας άρωμα!

Ζωστήκατε τη βρώμα και την κάνατε σημαία...

Μη με ζορίζετε να χωρέσω σε γοβάκια βιτρίνας

αφού με σάρκες τρέφεστε όλοι...

Άθλιοι υποκριτές!

Κι έχετε το θράσος να με καλείτε για επιδόρπιο

με περιττώματα αγγέλων κλεισμένων σε κλουβιά...

Άψυχες ορμές!

Αφήστε με να δέσω τα λουριά απ’ τις αρβύλες μου.

Δε βλέπετε πως αλλού χωράει ο ενικός μου;

.

Ως πότε…

Αγία κοινωνία…
Ως πότε θα μεταλαμβάνετε τα σάπια σας υγρά
με βλέμμα αρπαγμένο;

Θαρρείτε πως έτσι μεθούν οι κεραυνοί;

Άσπιλες παρθένες…
Ως πότε θα γαμιέστε με το αόρατο
υποκρινόμενες ανύπαρκτους οργασμούς;

Έτσι νομίζετε πως παίρνουν φως τα πανηγύρια;

Χαμένοι ιερείς…
Ως πότε θα κηρύττετε το απέθαντο
φορώντας ρούχα από μπορντέλα;

Πιστεύετε πως θα ζήσει για πολύ ακόμη το αμήν;

Κόπροι εραστές…
Χαθείτε στο εξώτερον
σφαγμένοι με του Ηρώδη το σπαθί…

Ίσως έτσι σωθεί το χθες όπως του πρέπει…


Κι αφήστε όλοι σας χώρο να αναδυθεί
σάρκα καυτή με πόθο γεννημένη
από τα μέρη που φοβάται η οργή
κι είναι με χρώμα και μύρο ραντισμένη…

.