Ξε-γελάς;

Μέσα από απονενοημένες επινοήσεις

βγάζεις καρπούς που ανθοφορούν εικόνες

(σε πεζοδρόμια εκδιδόμενες σαν πόρνες αστραπές)

Σκίζεις φουστάνια και σπέρνεις ομοιώματα

φτύνοντας βόλια κέρινα με φλόγες ενοχής

(σε αναίτιες επικρίσεις άκριτων κριτών )

Κρέμεσαι ματώνοντας τα χείλη του σούρουπου

αιωρούμενη πάνω από δόντια πρόθυμων διαγραφών

(ανίκανη να στύψεις τα άστρα που μοιάζουν με κεράσι)

κι εσύ…μελλοντικέ πρώην αγαπημένε μου…

άραγε έχεις καταλάβει πως δε ξεγελιέσαι απ’ του γέλιου μου τον ήχο;