Θα ήθελα να ρίξω στη μούρη σας έναν σκασμό να σας φιμώσω την ανοησία.
Να σας σκίσω το δήθεν και να ανοίξω με φόρα την πόρτα που κρύβεστε πίσω της.
Να πέσετε με τα μούτρα στο έδαφος βγάζοντας αίματα από παντού.
Και μετά να σας βάλω να τα γλύφετε και να σας πατώ στο σβέρκο.
Τουλάχιστον πάρτε τα πόδια σας απ’ το χαλί μου.
Λερώνουν τη σκιά που ξεχειλίζει απ’ τον ορίζοντά του πρέπει μου.
Αυνανιστείτε κάπου μακρύτερα από το δέντρο της βροντής μου.
Και σκουπίστε τα περιττώματά σας από τα κουτάκια που αφήνετε με ονόματα αποτυπωμένης επιθυμίας.
Διάολε! Ζήστε και παρατήστε με.
Κι αν σας πέφτει βαρύ να ανακαλύψετε πως δεν έχετε αιτία, τότε αυτοκτονήστε.
Ο τόπος χρειάζεται ανακύκλωση ελαττωματικών παλμών.
.
29 σκιές:
Σωστή σε βρίσκω...
Να ρθω και γω?
τι σου φταίξαμε βρε;;;
* Μαρία...
πού να έρθεις καρδιά μου; να ρίχνουμε σκασμούς; χαχαχαχ
έλα έλααα::))
φιλιά βρόχινα...
* Ηφαιστιωνάκο μουυυ...
τι το πήρες προσωπικά, βρε;
για τους άλλους λέω :Ρ
μωρό μου εσύ. μάκια...
...βρόχινα...
Αφού δεν με παίρνει άλλο πλέον, πάω να αυνανιστώ αλλού. Τι να κάνω; Φταίω εγώ που είμαι ειδήμονας;
:))
ΥΓ: Τελικά Τσιφόρο έχεις διαβάσει;
* μπατλεράκι μου...
χαχαχαχχαχααχ με πέθανες χαχαχαχαχ
:))))
ναι, μωρό μου έχω διαβάσει τσιφόρο. ίσως κι αυτός να διαβάζει τώρα Οριάνα...:Ρ
φιλιά βρόχινα...
Η βλακεία και η ανοησία δεν παλεύονται εύκολα και κανένας από αυτούς που αναφέρεις δεν αντιλαμβάνεται τους ελαττωματικούς παλμούς του...
Φιλί γλυκό.
http://www.johnsondiversey.com/Cultures/el-GR/OpCo/Products+and+Systems/Categories/Carpet+Care.htm
Τιγροφιλί ροζ!!!!
Σαν έναν από τους εαυτούς σου Νεραϊδοβροχένια μου!!!
Νιαααρρρρρ...
Άκου ένα μυστικό...
Οι ηλιθιότητα και η βλακεία και ο δηθενισμός είναι διαχρονικές έννοιες και πολύ πολύ ανθεκτικές. Μακάρι να μπορούσαμε να σηκώσουμε τέτοια πανοπλία. Τότε τίποτα δε θα μας άγγιζε. Τώρα μας πεθαίνουν κάθε μέρα...
Στο δέντρο της βροντής, κρεμάστηκε ένα Χερουβίμ... Θέλοντας ανθός του να
γίνει. Ένα χρόνο μετά, μια μέρα, μια στιγμή μικρή, ύπουλη, τύψης.... τα φτερά
του σκορπισμένα ήταν κι άθλια, στα πέρατα... και το σώμα του σαν απίδι βαρύ,
σκασμένο στο χώμα, γλέντοκόπι ήτανε γερό, στα σκουλήκια... Ένας
γέροσκώληκας, κοίταξε το δέντρο και έβαλε με το νου του, πως αφού κάνει
τόσο καλούς καρπούς, εκεί να ζήσει θέλει, τα γεραματά του. Στην κόχη ματιού
αδειανού, σε κρανίο χωρίς νου, σάλα χορού να φτιάξει... Και ξεκίνησε, στο
ροζιασμένο κορμό να ανεβαίνει. Τότε είδε μια κάμπια: "Τι σκουλίκη είσαι εσύ;"
Την ρώτησε.. "Είμαι κάμπια των ψυχών" .. "Και τι κάνει μια κάμπια των ψυχών;"
... "Τρέφεται με ψυχές. Δαίμονας τ΄ονομά μου, μα σα φτερά βγάλω, και πετάξω,
δεν έχω όνομα.. Δεν υπάρχει στο γένος των ανθρώπων όνομα για τόση
ελευθερία" .. " Τότε, μοιάζεις με το θάνατο" .... κι η κάμπια, χωρίς χαμόγελο,
κοίταξε το σκουλίκη με τρόπο που το έκανε να κουλουριαστεί... " Ξέρεις τι είναι ο
Θάνατος , παρότι μιλάς ακόμα" .... " Ξέρω" ... " Θέλω να ζευγαρώσουμε σαν
βγάλω φτερά"... Το σκουλήκι, την κοίταξε αμίλητο. Και συνέχισε τον δρόμο του
ψιθυρίζοντας.. "Πάντα η ίδια η ιστορία... τα ίδια μου έλεγε κάποτε κι η μάνα σου,
κι η γιαγιά σου... Μα μόλις βγάλεις φτερά, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, από το
να πετάξεις..." ...
Το δέντρο άκουσε το διάλογο, τα φυλωματά του, αναριγήσανε, κι είπε στον
γεροσκώληκα. " Είσαι κλαδί απ΄ τα κλαδιά μου, και σώμα στο σώμα μου.. Εσύ με
το σάλιο σου κι εγώ με τον κεραυνό μου, ταιριάζομαι, τα ψέματα
κατατρώγοντας. Εσύ αργά, ήσυχα... κι εγώ... κατακαίγοντας τα πάντα..." ... "
Κάνεις όμορφους καρπούς!" Είπε θαυμάζοντας το σκουλήκι.. " Οι χυμοί μου είναι
γεμάτοι ορμή κι αλήθεια" , απάντησε το δέντρο. " Κανείς δεν αντέχει την αλήθεια..
μα συ... εσύ την χωνεύεις, την κάνεις ξανά χώμα.... Κι αυτό είναι το πιο όμορφο
στον κόσμο. Μια χωμάτινη ψυχή.... Που μπορεί την βροχή να νιώσει, τον ήλιο.
και πάνω της να φυτρώσουν λουλούδια και σύννεφα..."
Δεν παει αλλο!
Αφηστε ησυχη την Νεραϊδα μου!
Η πορτα εκλεισε οταν η σκια σας χαθηκε στον ηλιο!
* thumbelina...
έτσι είναι μάτια μου. αν το αντιλαμβάνονταν, ίσως και να προσπαθούσαν για κάτι καλύτερο...
...ίσως κι όχι...
φιλιά βρόχινα...
* βας...
χαχαχαχαχα
είσαι κωλόπαιδο μεγάλο :ΡΡΡ
(με την καλή έννοια...)
:)))
φιλιά βρόχινα...
* τιγράκι μου εσύ γλυκό...
μα είσαι μια γλύκα. είσαι!!!!!
:))
φιλιά βρόχινα μανάρι μου...
* phychomechanic...
συμφωνώ, δεν έχεις άδικο. το θέμα είναι πως εμείς φορτώνουμε και φορτώνουμε. κείνοι μια χαρά την έχουν...
φιλιά βρόχινα...
* Νικόλα....
μανάρι μου εσύ...
...το 'χω διαβάσει τρεις φορές ίσαμε τώρα...
;)
φιλιά βρόχινα...
...φτερωτά...
:))
* έφηβε...
μωρό μου μ' αρέσει να ξεσπάς :))
κι αυτό το "νεράιδά μου" ήταν όλα τα λεφτά :))
φιλιά βρόχινα ψυχή μου...
Το ξέρεις πως είσαι έμπνευση! :)))
Σε ότι κι αν κάνεις! :))
Δυνατη και εκρηκτικη εγγραφη..!Με αρεσει...καλησπερα..!
καλά όταν τα παίρνεις μου έρχεται να αυνανιστώ!
Σε βλέπω με οικολογικές διαθέσεις καλή μου!!! Ανακύκλωση ΤΩΡΑ!!!
Πέρα από την πλάκα, αν δεν καταλαβαίνουν πως είναι ανεπιθύμητοι τότε πέτα τους έξω από την ζωή σου...!!!
"Μυστικά" φιλιά γλυκιά μου και πολλές ηλιόλουστες καλημέρες!!!!
Υπέροχοι στίχοι.
Θα μείνω στον συγκεκριμένο: "Ο τόπος χρειάζεται ανακύκλωση ελαττωματικών παλμών."
Καλό πρωινό, να έχεις! :)
* Νικόλα μου...
φιλί μωρό μου...σ' ευχαριστώ...
:)
* γεια σου Πάνο μου...
:)
να ξερες πόσο αδύναμη νιώθω αυτές τις μέρες...
φιλιά βρόχινα μάτια μου...
* tov μωρό μου...
να βλέπω θέλω :Ρ
φιλιά βρόχινα...
* Μυστικό μου μονοπάτι...
δεν έχεις άδικο...μα...είμαι μαζοχάκι...
:)
φιλιά βρόχινα...
* γεια σου Στράτο μου...
να είσαι καλά μάτια μου...
φιλιά βρόχινα...
Ανάρτηση Σχολίου