Secrets and Shadows

..

2012-01-31T03:13:00.001+02:00

[…Παραπληγικές ώρες απογευμάτων πόνων
με μια θυσία σε ξέπνοη ευχή
παράκλησης καντήλι χωρίς ξωκλήσι
μα ποιος στα θαύματα πιστεύει αυτή την εποχή…;]

Μη κλαις αγάπη μου, είπε η γυναίκα, έτσι για να το πει.

Η σερνόμενη συνοδοιπορία ήταν τραγικά ευθεία μέχρι το τέλος του διαδρόμου κι αυτό δεν σήκωνε αμφισβήτηση.

Δε ξέρω αν ήταν ευτυχές το ότι ακόμη κοιτούσαν και οι δυο προς την ίδια κατεύθυνση.

./.

2011-12-09T14:05:00.001+02:00

Χλεύη αιώνων έφερε προστακτικής ξέσπασμα ανάμεσα απ’ τις σκουριασμένες δαντέλες της τιμιοτάτης. Η ψυχανάλυση αποδείχτηκε εξακολουθητική ως καριερίστα άνευ αντικρίσματος. Το μόνο που έδειχνε να λανθάνει ήταν εκείνο το κομμένο δάκτυλο του μεσονυχτίου που ακόμη έτσουζε εξ’ αιτίας της ανέπαφης μνήμης.

Η τσουκνίδα στα μαλλιά της καγκελόπορτας βάφτηκε έφηβη νότα και λαχτάρησε πείραγμα από άγνωστο ξενύχτι. Ο φανοστάτης ορθωνόταν χάσκων παίζοντας ξερή. Το έκτο χαρτί ήταν σημαδεμένο από υποψία υγρασίας. Το πρωτοβρόχι μέθυσε από την έξαψη της άγνοιας.

Ήταν η στιγμή που ο τρελός έβγαλε την καρδιά του και την απέθεσε στο χώμα.

Ang.R

..

2011-11-11T14:50:00.005+02:00

Απόμερο ερπετό κατασκευασμένης χαρμολύπης.

Φολιδωτή η αντίδραση στης φύσης τα ακουστικά.

Στην κόψη κρύβεται το παραπέντε.

Στο γάντι το ξέσπασμα της οχιάς.

Και στο μελτέμι το ρουμπίνι της φθοράς.

Εκεί που πνίγεται η κραυγή της ανυπαρξίας,

…εκεί συνυπάρχει το απώτερο με το αδιανόητο.

Εκεί με θέλω.

Αφανή και ανυπεράσπιστη.

Άνευ καθ-οδήγησης και με τα μάτια κλειστά.

Ανα-δύομαι μέλλοντα.

..

2011-10-19T05:12:00.001+03:00

Ξίφος. Ξυράφι. Ξεραΐλα. Θα μπορούσες να είσαι ιππότης εποχής μ-εθισμένης. Αετός με βλέμμα παγίδα. Καταιγίδα αγρών διψασμένων. Απέθαντος ήρωας σε νουάρ αποχρώσεις. Ανάγνωσμα σπάνιο, διαβασμένο με τσιμπίδα χρυσή. Μονή πεταμένη στου βράχου την ιστορία. Ώριμο μοσχολέμονο με άρωμα ζάλης.

Θα μπορούσες να μη μου γυροφέρνεις στο νου την τραχιά λέξη ξεκάβλωμα

/κοίτα πώς δεν ταιριάζει έτσι παράταιρη/

μα είναι φορές που μόνο με το ημερήσιο όνομα πετιούνται οι αισθήσεις.

Στα νερά τα καθάρια διακρίνεται το άβαθο. Εναλλαγές κρύου/ζεστού από υπόγεια ρεύματα. Η αλμύρα γεννά οάσεις. Παράθυρα σε κόσμους άυλους. Παράδεισους για απόδραση ψυχών. Ο οργασμός έρχεται σε δευτερόλεπτα χωρίς καν το άγγιγμα. Ένα σφίξιμο απαλό ανάμεσα στα πόδια και αναδύεται η ικανοποίηση που φέρνει στο βλέμμα την αίσθηση του αιώνιου. Του ισχυρού. Και του απέθαντου.

Μικρός θεός ανάμεσα στο τίποτα (γιατί να υπάρχει κάτι?) και το μηδέν. Άστρο ολόφωτο – το πρώτο της νύχτας. Ήλιος μοναχός με τον πρέποντα εγωισμό της κυριαρχίας. Ξε-σηκωμένος ανάλαφρα από αλαφροΐσκιωτους χτύπους.

Έτσι σταματούν οι βρυχηθμοί. Φονευμένοι από αλμυρόγλυκους χυμούς που ρέουν στα κύματα.

Έτσι πλάθονται τα όνειρα. Γερμένα πάνω σε αφρούς αναστενάρικων αχ πασπαλισμένα με αίσθηση αυτόνομης ύπαρξης.

Μέχρι να προσγειωθεί η πραγματικότητα…

…κοίτα να Υπ-άρξεις θάλασσα.

/.

2011-09-26T20:55:00.005+03:00

Στης καρδιάς την ανέραστη σκιά

~σχηματίστηκε~

ένα παρακλάδι.

Σα να ήθελε να δηλώσει τη διαφορετικότητά του,
άνθισε
.................άνθη μυγδαλιάς ενός χειμώνα λίγο πριν το ύστερά του.

/ Τα /
πέταλα

μύρισαν πεθυμιά κι ήρθε μια

[...μέλισσα]

να ξεδιψάσει.

Το παιδί, ξεσκόνισε την αυγή απ’ την πάχνη
κι έδεσε ένα μαντήλι γύρω

(απ’ το κεφάλι)

Στο σημείο του κόμπου σκίστηκε το

«αχ» της

λησμονιάς.

Το
γυμνό
του
πόδι
έλιωσε
το
φτερωτό
ζιζάνιο

/χωρίς πρόθεση όμως/

Άλλο ένα κεντρί

________________μπήκε στο__________________
* απόθεμα των μελλοντικών θλίψεων*

.

2011-09-13T06:15:00.001+03:00

Απαγόρευση κυκλοφορίας συνέστησε ο θεράπων κεραυνός. Μετά την παραίτηση της συνταγογραφούμενης ανάσας ουδέν λάθος αναγνωρίζεται εκ της αποστειρωμένης θεωρίας.

Κι όταν τα φώτα ανάψουν, υπάρχει ελπίδα άρσης της υπογραφής? ρώτησα ηλιθιωδώς.

Είστε ήδη αργά, άκουσα τη φιμωμένη αστραπή που ξεμάκραινε.

Ανατείλατε μεσάνυχτα!

Αφέθηκα

2011-08-28T13:20:00.002+03:00

Ανοίξαμε τη σάπια πόρτα αφήνοντας το ρυάκι να περάσει ανάμεσά μας. Πόθοι βουβοί στους τοίχους, στραβά καρφωμένοι, σαν κορνίζες με αυτόβουλη ευθυγράμμιση. Ημίφως κίτρινο να γδέρνει γιορτές του ημερολογίου. Γέλια κλεισμένα αεροστεγώς σε μπουκαλάκια γυάλινα (σκονισμένα υπέροχα). Στο μάτι πριονίδι από σφυρί στην τάβλα (θυμάσαι?).

Σταμάτησες αμίλητος με στάχτη στα ενδιάμεσα βλέφαρα. Χείλη ξερά. Μέλη με ομίχλη. Δεν άντεξες την υπόχρεη παλινδρόμηση της χάσκουσας συγκόλλησης. Με σήκωσες αγκαλιά και κουβαλώντας με, διέσχισες αμίλητος το χολ κι όρμησες έξω από την πόρτα στη νύχτα, σαν γαμπρός που ακολουθεί το έθιμο από την ανάποδη.

Αφέθηκα παράλυτη στην απ-ουσία της θεώρησης.

Φυλακή μου

2011-08-16T20:23:00.002+03:00

Τον είδα να έρχεται μέσα απ’ τον καπνό βουτώντας στο κενό

/γυμνός/

κι αντί για πόδια είχε μια κορδέλα από βελούδο. Έσπασε το κοραλλένιο μπουκάλι της φυλακής του όταν η θερμοκρασία δωματίου ξέφυγε απ’ το όριο της επιτρεπόμενης συνειδητότητας.

/αν μικρή μου αρχίζεις να πέφτεις σε επίπεδα χωρίς προσπάθεια διαλογισμού, θα είσαι έτοιμη/

Ορθώθηκε μπροστά μου τραχύς και υποτιθέμενα αγριωπός, έχοντας τα χέρια σταυρωτά να ακουμπούν στους ώμους.

/τώρα θα μου πει για τις ευχές, σκέφθηκα ξεσκονίζοντας τις στάχτες με – ομολογουμένως- θρασύτατη αναισθησία/

Αμίλητος, άνοιξε το συρτάρι κι έφτιαξε μια θηλιά από χρωματιστά λαστιχάκια. Στα ρουθούνια μου ήρθε μια μυρωδιά καψαλισμένης ζάχαρης με μια υπόνοια σαπίλας. Με αργές κινήσεις,

/υποδεικνύοντας με το κυρίαρχο βλέμμα του να ακινητοποιηθώ/

κρεμάστηκε απ’ το ταβάνι.

Την ώρα που ξεψυχούσε πρόλαβε κι έκλεισε τρία κόκκινα δάκρυα στη χούφτα μου. Από εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισα σιγά σιγά να εξαϋλώνομαι. Οι επιθυμίες του είχαν γίνει, αυτόματα, δικές μου κατάρες.

Φυλακή μου, ο κόσμος όλος.

.//...

2011-07-21T14:22:00.003+03:00

Έτσι όπως χωρίζονται οι οδοί με τις πληγές του νερού, έτσι θα ήθελα να στέψεις με άνθη λεμονιάς το απροσδιόριστό μου. Με ανακατωμένη υπόσταση αόρατης ουσίας. Με μετενσάρκωση φυγής. Με καμένα λόγια προσευχής. Να κυλιστείς στα μικροσωματίδια της ένωσης και να βάψεις του τοίχου τη γωνιά με το σώμα σου. Ύστερα, μαλακά να χαράξεις στην ταμπέλα της εξόδου το τόξο της κατεύθυνσης.

Προτιμώ, να δείχνει εντός.

.....

2011-07-08T13:11:00.001+03:00

Το δέκατο τρίτο σκαλοπάτι είχε χαραγμένο τον φθόγγο σου. Ο σκοταδιστής επαγρυπνούσε να πιάσει στην απόχη την υπόσχεση. Πατώντας όμως σε λάθος εποχή, το μόνο που κατάφερε ήταν να χαλαρώσει του ορίζοντα τη νιότη.

Σημάδι σημαδάκι στου χρόνου το κερί
φαντάζει η ομίχλη σα λέξη μυστική

Το τραγουδάκι απλώθηκε στα μαλλιά μου σα μεθυσμένη αύρα.

Mε ξέχασες.

Μοιάζω με Αύγουστο

2011-06-23T12:48:00.000+03:00

Ως άγραφη γνώση, λογίζομαι, σε τρίματα σοκολατένια. Άχραντο ξημέρωμα στους ώμους δειλινού. Ξεχειλισμένο σύννεφο στου βουνού το πετραχήλι. Παλμική γαλήνη μιας μπόρας από ηλιαχτίδες.Εμπρός απλώνεται η αφή ντυμένη με το υπόλοιπό μου. Δίπλα, αναστενάζει το κάρμα.

Είμαι ψέμα? αναρωτιέμαι σκύβοντας να μεταλάβω το πανώριο.

Το αναπάντητο διαλύεται σε επτά κομμάτια. Το ένα, το καρφώνω στα μαλλιά.

Μοιάζω με Αύγουστο.

Τρέλα

2011-06-07T11:20:00.003+03:00

Των ονείρων επιβάτης.

Του αγνώστου ταξιδευτής και της ζήσης ο απερίγραπτος ειρμός.

Με τη σκανδάλη στο εμπρός υπομένω μεταμόρφωση λατρεμένης αφάνειας.

Στύβω χυμό της Αφροδίτης μεταλαμβάνοντας αφή.

Στα χείλη μου το αγαπώ παίζει ρουλέτα με τη ράγα της κατηφόρας.

Αχ, εραστή της λύπης.

Δαγκώνω τις φλέβες να παίξω με τα χρώματα.

Ψιθυρίζω τρέλα.

Ψέμα μου

2011-06-01T11:25:00.001+03:00

Μια ιστορία, ένας έρωτας στα χρόνια του διαδικτύου, μια αφορμή για ανακάλυψη ενός καινούργιου εαυτού. Στην αρχή, το όνειρο. Εκείνο το σύννεφο που θέλεις να σε ταξιδέψει στα απάτητα και που το φτιάχνεις όπως το επιθυμείς. Κλείνοντας την κουρτίνα στην πραγματικότητα, η δική σου ψευδαίσθηση μεταμορφώνεται στο πρόσωπο που λαχταράς. Το σκηνικό βοηθάει σε μια κατασκευασμένη ουτοπία. Τι όμορφα που γνέφουν τα λάθη στην αρχή. Ύστερα η αποκάλυψη. Το πάγωμα. Εκείνος ο μικρός θάνατος που σου υπενθυμίζει πως τελικά εδώ είναι που ζεις. Εδώ που ανασαίνεις. Εδώ που σκορπιέσαι.

Ψέμα μου. Δικό μου. Δικό σου. Δικό μας.

Σας περιμένω...

Ενυπάρχω

2011-05-22T15:02:00.002+03:00

Ήμουν απέθαντη στην προηγούμενη επίσχεση.

Ανεξόφλητη ως όραμα με ακόλουθους κατά κανόνα Επτά.

Στα χρόνια της μαύρης ζάχαρης κανείς δεν έκανε να μιλά κι έτσι το κλαδί βρήκε ρίζα προς τα πάνω.

Εμπόδιο ξεθάρρεψε σ’ ένα σοκάκι γλυμμένο αποφορά με τη νικοτίνη να βαραίνει τα δάχτυλα.

Δε βλέπω τα μέσα μου, λατρεμένη, είπα στην Ε.

Κι εκείνη μου απάντησε μόνο με σύμφωνα. Σγμφ-ν

΄Εκτοτε, ενυπάρχω απλά.

Ανίχνευση

2011-05-11T12:02:00.001+03:00

Πέρα από τις σκιές ζει εκείνη η προσευχή που στριγκλίζει σιωπές. Πέρα από το θρόνο τον πέτρινο – που σκιάζει το μεγάλο αγρίμι – υπάρχει η μεγάλη κατάρα της ανεμώνης. Πέρα απ’ το κόκκινο ποτάμι υψώνεται το Ε του εγώ.

Όταν σηκωθεί η άνοιξη και σκορπίσει τρόμο, τότε και μόνο θα ανθίσει το μαζί. Αλλιώς, άγραφη θα φύγει και πάλι η λέξη της συμφοράς. Και τότε…

…δε θα προφτάσω να σε πω «ανιχνευτή» Μου…

Επιβολή

2011-05-03T14:08:00.004+03:00

Ενδύομαι δίχτυ ως απο-κάλυψης ύφασμα.

Στα σημεία του πόθου στέκω υψώνοντας τους καρπούς προς βρώσιν.

Βλέμματα εστιασμένα καραδοκώ ως άλλη αρπάγη με σκοπό αφανέρωτο.

Συνθέτω τη μελωδία της παράνοιας έχοντας στα χείλη σταγόνες ορθές.

Φτιάχτηκα μόνο για το ξέσπασμα.

Κι ας σέρνομαι σε πρόκες που αχνίζουν Επιβολή.

Σε θέλω.

.

2011-04-19T12:08:00.004+03:00

Διαλείπουσα προχωρώ άνευ προσδιορισμού. Ευτελής του σύμπαντος αστρόσκονη υποκρύπτω αφορμές και σκορπίζω μέθη. Στα πεταρίσματά μου παραδέχομαι το αμφίβολο και προσδοκώ νέα ανάταση. Είμαι η εν πολλαίς αμARTίες περιπεσούσα φύση σας.

.

2011-04-09T12:09:00.001+03:00

Θα νομίζεις πως υπάρχεις, είπε αινιγματικά ο μάγος της φυλής κι έφυγε με τον ίδιο μυστηριακό τρόπο που εμφανίστηκε. Τον κατάπιε η ομίχλη που έβγαινε απ’ της σπηλιάς τα σωθικά. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω του χρησμού την επεξήγηση κι αμέσως έχασα το ένα μου χέρι απ’ τον ώμο. Σκέφτηκα πώς θα έδειχνε το πουκάμισό μου απ’ τη μια μεριά που θα κρεμόταν κενό αντί να αναλογιστώ τον πόνο. Το μόνο που θυμάμαι είναι πως ξύπνησα κρατώντας έναν καθρέφτη από μαντέμι. Στη μια γωνιά του ραγισμένο. Στην άλλη με ξέφτια από μετάξι. Μες απ’ την εικόνα μου έβλεπα το κομμένο χέρι να μου γνέφει. Έκανε το σήμα της σιωπής έχοντας το ένα δάχτυλο ορθό και κάθετο στα χείλη.

Θα νομίζεις πως υπάρχεις, μου ήρθε ο χρησμός ξανά. Τότε μόλις κατάλαβα πως η γέννησή μου ήταν ζήτημα νυκτός. Την επομένη ήμουν πια μια χαμένη ανατολή.

.

2011-03-30T20:00:00.002+03:00

Ως ακόμη ένα προσωνύμιο στεφανώθηκε στην πρώην κόκκινη τούφα μου το «Ουρανών η ντίβα». Κι αν αιθεροβατείς και αιθεροανασαίνεις ποιος καθ-ορίζει το «μέχρι πού»? Ποια σύνεση έρχεται πρώτη? Εκείνη του γνωρίσματος του ιδίου εαυτού ή της ταπεινότητας που συνεπάγονται οι θεωρήσεις? Η πτώση, λες, είναι ανιδιοτελής. Κι εγώ ως ατελής παλιμπαιδίζω.

Δύσκολη δουλειά η προσγείωση σ’ ένα σύγχρονο σύμπαν που με θέλει αιωνίως νέα αλλά παράλληλα δεν έχει το φιλότιμο να συνωμοτήσει γι’ αυτό.

.

2011-03-16T13:28:00.007+02:00

Πιστώθηκα σε χρεόγραφο άνευ συναλλαγής.
Τι κι αν δεν ρωτήθηκα? Ο τοίχος γέμισε συνθήματα με σπρέι σε σκιάς τέχνασμα.
Κάπου εκεί, άκουσα και τον ψίθυρο δυο παρανόμως συνευρεθέντων.

Αγάπα με, είπε η αντρική φωνή.

Κι η γυναικεία απάντησε: Πότε?

Μετά απ’ αυτό, διαλύθηκα στα περαστικά λασπόνερα.

Ανεξόφλητη και απορημένη.

.

.

2011-02-25T13:23:00.003+02:00

Στης αρπαγής το ξέσπασμα απορρίπτω το δήθεν, το αφού, το επειδή.

Ανήθικης έκστασης υπόλοιπο το διαιρούμενο κορμί σας και μου ζητάτε εξάγνιση. Νευροαναθρεμμένη αμμωνία αναδύεται απ’ τα θλιμμένα περιττώματα που υψώσατε κι ακόμη θαρρείτε ύπαρξη το ανεκδιήγητο.

Παραδώστε το άκουσμα στης μετάνοιας το χορό και ξεπλυθείτε επιτέλους. Το σύμπαν θα φτύσει τα στεγνά κουκούτσια για να φυτρώσει το μετέπειτα.

Εσείς, ούτως ή άλλως, σαπίσατε από τις ρίζες.

.

2011-02-12T12:26:00.002+02:00

Ο θάνατος σε γλέντησε σε τελετή μαγείας

κάτω από τα δώδεκα λιθάρια που φωνάζουν οι ώρες οι τρελές.

Κι ήρθες χτυπημένη με χροιά απομεσήμερου

ξέσκεπη νεράιδα που ξέφυγε απ’ το ονειρικό της μονοπάτι.

Τρία μανιτάρια δρόμος η θέληση απ’ το απίθανο

κι εσύ στενάζεις τα ασπρόρουχα μη πιάσουν μούχλα.

Κοίτα τον ήλιο που σπαράζει.

Κανείς δε πρόλαβε να φέρει στην σπονδή το κόκκινο μελάνι

που σφραγίζει μύθους.

Άχρηστες ώρες να ζητάς τη μέθη.

Σου γύρισε την πλάτη και κοιμήθηκε με το άγνωστο.

.

2011-01-27T11:38:00.001+02:00

Το σύννεφο της ανασαιμιάς σου αποστάζω.
Νάμα στα χείλη μου για κάθαρση ψυχής.
Σε πέτρα κατάλευκη το λιβάδι του γέλιου σου ζωγραφίζω σπαρμένο ανεμώνες.
Άνεμος να γίνει στην αγκάλη.
Κι έτσι μαγεμένη αποπλανώ τα μη και τα πρέπει σου.
Φωτιά βάζω στ’ αγκάθια των βλεφάρων σου και ντύνομαι τις στάχτες.
Αναγεννιέμαι αγνή και άφθαρτη.

Σε βαφτίζομαι.

.

Αφίεμαι

2011-01-11T12:26:00.003+02:00

΄Αγρυπνη περιδιαβαίνω στου κορμιού τις απολήξεις.
Στενάζω επαναφέροντας γνώμονες φθοράς παρασυρόμενη σε κήπους άγαρμπων συνευρέσεων.
Και εισπράττω αποτυπώματα αιώνιας αχρωματοψίας.
Δεν είναι η λήθη εκείνη που θα δείξει την έκβαση της ήδη ληγμένης μάχης.
Μα εκείνο το χαρτί στο μανίκι του κομμένου μου χεριού που στάζει αμαρτία.
Τίποτα πιο οδυνηρό από την κατανόηση της διαλείπουσας ορμής.
Τίποτα πιο σκούρο από το απολειφάδι του πλέον μαρμάρινου εαυτού.

Αφίεμαι.

.

./

2011-01-02T14:01:00.004+02:00

Να ξαπλώσω στου ήλιου τα ξεραμένα στάχυα με μέλι καυτό να στάζει απ’ το στραγγάλισμα του νου. Ν’ αφήσω μια λιβελούλα, της λαχτάρας το τραγούδι να απλώσει στη γυμνή μου την κοιλιά. Να δέσω και δυο ιστούς, παγίδα στα τρελά χαμόγελα. Κι ύστερα να εκπνεύσω τρεις ολόκληρους χειμώνες χωνεύοντας με δόσεις κάτι παρεξηγημένα μεσημέρια. Δε θέλει πολύ ν’ ανθίσει η μέση εποχή. Μα πρέπει τη γεύση να σφραγίσω με λιωμένα μελτέμια και όλο το αναβάλλω. Ξέρετε...

...είναι που προτιμώ τους ήχους της σκιάς...

..

2010-12-20T16:18:00.003+02:00

Να συνθέσω μια μελωδία.
Να αποσυνδέσω ένα Φθινόπωρο.
Να φτιάξω μιαν ανάμνηση.
Να σκίσω ένα ξάγρυπνο.
Να φορέσω μια έμπνεση.
Να διαβώ μια ουτοπία.
Να χορέψω έναν ατμό.
Να φυσήξω ένα γιατί.
Να ράψω κι ένα κάτι.

Μετεωρισμός απο-φάσεων.

Αποσυντονισμός μετα-βάσεων.

Συνέχεια σούρουπο πια.

.